امروز داشتم دوباره به هدفام فکر می کردم.
اینکه آیا هدفایی که واسه خودم چیدم مطابق با هدف خلقت هست؟در راستای علایقم هست؟نکنه یه وقت جو گیر شده باشم؟
به شخصه واقعا به این جمله اعتقاد دارم که همه ی آدما نابغن! فقط باید استعدادشونو کشف کنن و در راستای اون گام بردارن.
بعضی وقتا از خودم می پرسم اگه یه آدم استعدادش در چیزی باشه که اونو از راه درست منحرف کنه چی؟ واضح ترین مثالش رقصه! خدارو شکر بنده هیچ استعدادی در این زمینه ندارم اما آدمایی رو می شناسم که واقعا به همچین حرفه ای علاقه دارن و استعداد! آیا خدا می خواد همچین آدمایی رو امتحان کنه؟ شاید هم می تونن استعدادشون رو از طریق شاخه ی دیگه بروز بدن مثل ورزش. اما باز خودم آدمایی رو می شناسن که ورزشو دوست ندارن ( واقعا دوست ندارنا) اما از بچگی تو رقص فوق العاده بودن.
یا مثلا خانومی که تو آواز استعداد داره؟ چرا خدا همچین استعدادی به این آدم داده؟ این استعداد بیش تر باعث میشه طرف از درون نابود بشه!
شاید واقعا امتحان الهیه! همه که از طریق فقر و بیماری امتحان نمی شن!
خودم آدمیم که به موسقی علاقه دارم. اعتراف می کنم که واقعا موسیقی به چاقو دو لبست. پس هیچ وقت به کسی پیشنهاد نمی کنم بیاد تو همچین حرفه ای چون ممکنه ظرفیتشو نداشته باشه و به راه کج کشیده بشه.
سازی هم که می زنم خیلی روش مطالعه کردم. حداقلش می دونم از سازای دیگه ایمن تره ( مثلا گیتار مطلقا ساز لهو و لعبیه). و روی آهنگایی که کار می کنم کاملا کنترل دارم. (بدونین سونات های یهتوون احساسات عمیقی رو منتقل می کنه و شما با گوش دادن به مونلایت کاملا به این نکته حائز می شین)
نریم تو حاشیه! به نظرتون ممکنه استعداد یه آدم تو یه چیز خلاصه شه؟
در بد ترین حالت اگه بگیم آره باز شدیدا به این جمله اعتقاد دارم که تلاش آدما بیشتر از استعدادشون اثر گذاره و مطئنا یه آدم فقط به یک چیز علاقه نداره!
می شه گفت یه جورایی جواب سوال خودمو خودم دادم. اینکه تنها استعداد آدم به بیراهه بکشدش دلیل بر این نیست که اون آدم موفق نمی شه. ولی واقعا امتحان سختیه. "لقدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِی کَبَدٍ"
یه ,آدم ,واقعا ,رو ,تو ,همچین ,به این ,آدمایی رو ,یه آدم ,دارم که ,جمله اعتقاد
درباره این سایت